Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2018
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ  

Get Adobe Flash player


Υπήρξα περίεργη και μελετηρή. Ξέρω από όλα. Λίγο απ’ όλα. Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται, πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουνε. Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς. Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Κική Δημουλά " Το λίγο του Κόσμου"

Σε μια συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα τα παιδιά μίλησαν, θυμήθηκαν, τραγούδησαν, χόρεψαν και μοιράστηκαν μαζί μας σκέψεις και συναισθήματα για τη ζωή που πέρασαν μαζί επί έξι ή περισσότερα χρόνια.

Εξιστόρησαν – πότε αστεία και πότε σοβαρά - την προσπάθεια που έκαναν να φτάσουν στο τέλος του δρόμου που ξεκίνησαν μικρά και φοβισμένα, για να καταλήξουν εδώ σήμερα, έτοιμα για το επόμενο βήμα, έτοιμα για μια καινούρια αρχή.

Τους ευχόμαστε όλοι μια νέα πορεία άξια των ονείρων τους.

Τους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης αποχαιρέτησε, με μεγάλη συγκίνηση, ο διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου των Εκπαιδευτηρίων μας, Νίκος Πανουργιάς με τα εξής λόγια:

Αγαπητά μας παιδιά

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες όλοι εμείς που ζούμε σ’ αυτό το σχολείο και που ζήσαμε μαζί σας στιγμές αγωνίας, έντασης, αλλά και γλυκές στιγμές, πλημμυριζόμαστε από συναισθήματα λύπης και χαράς.
Λυπούμαστε γιατί ένα κομμάτι του εαυτού μας το αποχωριζόμαστε.
Χαιρόμαστε όμως γιατί ένα μεγάλο έργο, ένας μεγάλος αγώνας που ξεκίνησε πριν 6 χρόνια έφτασε σ’ ένα αίσιο τέρμα.
Προσπαθήσαμε μ’ όλες τις δυνάμεις μας να σταθούμε δίπλα σας, να διευρύνουμε τη σκέψη, τις γνώσεις, τις εμπειρίες σας και να πλουτίσουμε τον εσωτερικό σας κόσμο.
Σας μάθαμε ν’ αγωνίζεστε τίμια με αξιοπρέπεια αλλά και σεβασμό για κάθε ύπαρξη, ανθρώπινη και μη.
Προπάντων σας μάθαμε να αγαπάτε τη ζωή, να τη ζείτε έντονα, να ρουφάτε όλο της το άρωμα και να μη χάνετε ποτέ την αισιοδοξία και το χιούμορ σας.
Με τέτοια θεμέλια είμαστε σίγουροι ότι όλα τα όνειρά σας, όλοι σας οι στόχοι θα γίνουν πραγματικότητα.
Σήμερα εσείς δεν πρέπει να λυπάστε. Πρέπει να χαίρεστε που περάσατε τα 6 πρώτα, σημαντικά χρόνια της ζωής σας σ’ ένα σχολείο με ατμόσφαιρα οικογενειακή, σ’ ένα σχολείο που σεβάστηκε την προσωπικότητα σας και που ενίσχυσε τη δημιουργικότητα σας.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι σας δώσαμε τέτοια εφόδια, φυτέψαμε αξίες, οράματα και ιδανικά, και ελπίζουμε πως θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη σας ο καιρός που περάσατε σ’ αυτό εδώ το σχολείο.
Ήρθατε μικροί και φεύγετε μεγάλοι.
Ήσασταν άμαθοι και γίνατε πολύξεροι.
Όμως αυτή δεν είναι η ώρα του μικρόψυχου απολογισμού και του ψυχρού υπολογισμού. Είναι η ώρα της νοσταλγίας και του αποχωρισμού. Όσα ζήσαμε και μοιραστήκαμε μαζί, στην κοινή προσπάθεια για την κατάκτηση της γνώσης, είναι βαθιά χαραγμένα στην καρδιά και στο μυαλό μας. Κι ίσως –ίσως να μην είναι όλα το ίδιο ευχάριστα.
Όμως τώρα ξέρετε, πως ήταν όλα μόνο από αγάπη για σας.
Όσο για μας που θα μείνουμε πίσω μη ζητάτε να μιλήσουμε. Τέτοιες στιγμές δεν νιώθουμε εύγλωττοι. Ο χρόνος πνίγεται στη σιωπή ή τεμαχίζεται από ασήμαντες λέξεις.
Ποτέ όσο ψηλά κι αν φτάσετε να μη ξεχάσετε τα πρώτα σκαλοπάτια της μόρφωσής σας, το πρώτο σας σχολείο, που άναψε μέσα σας τη φλόγα της μάθησης και της προκοπής.
Είμαι σίγουρος ότι ο σπόρος που σπείραμε γρήγορα θ’ ανθίσει και θα θερίσουμε τους γλυκούς καρπούς.
Εμείς οι δάσκαλοί σας, σας ευχαριστούμε για το γέλιο και τη ζωντάνια που μας χαρίσατε όλα αυτά τα χρόνια, που μας κάνατε πλουσιότερους ψυχικά και πιο έμπειρους στο παιδαγωγικό μας έργο.
Θα σας θυμόμαστε πάντα με αγάπη και θα σας περιμένουμε με ανοιχτές τις αγκαλιές μας. Το πρώτο σας σχολείο θα είναι πάντοτε εδώ και θα σας περιμένει.
Από τα βάθη της ψυχής μας σας ευχόμαστε να είστε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι στη ζωή σας και η νέα σας πορεία που τώρα ξεκινά να είναι φωτεινή και καλοτάξιδη.
Στο καλό.