Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2019
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ  

Oμιλία του κ.Τάκη Χρυσανίδη  στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Μεγάλη Τετάρτη 11Απριλίου 2012,στο Γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης, πρίν την έναρξη του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ των ομάδων των παλαίμαχων  του ΑΡΗ και των  βετεράνων Μενεμένης, ο οποίος  διεξήχθη στη μνήμη του Γιώργου Κορυφίδη.

Χρέος μου είναι να ευχαριστήσω όλους εσάς που οργανώσατε την σημερινή εκδήλωση, προς τιμήν του ξεχωριστού φίλου μου Γιώργου Κορυφίδη, καθώς κι’ όλους τους παρευρισκομένους και τους συμμετέχοντες σ’αυτήν.

Σας ευχαριστώ επίσης, για την εμπιστοσύνη που δείξατε στο προσωπό μου και μου αναθέσατε την ευθύνη περιγραφής της προσωπικότητας του Γιώργου.

Δεν σας κρύβω την ανησυχία μου, μήπως δεν σταθώ αντάξιος της προσδοκίας σας, στην περιγραφή μιας στιβαρής και προικισμένης με τόσες χάρες, όπως του Γιώργου, προσωπικότητας .

Γόνος προσφύγων ο Γιώργος, γιός του δασκάλου Παύλου Κορυφίδη και της νηπιαγωγού Όλγας Πανίδου, μιάς καθαρά παραδοσιακής ποντιακής οικογένειας, που οι ηθικές της αξίες  μεταλαμπαδεύτικαν σ’αυτόν και στα παιδιά του.

Αξιοπρέπεια, περηφάνεια, λεβεντιά, ειλικρίνια, αρχοντιά, «κιμπαρλίκι», απλόχερη συμπαράστασή στους αδύναμους κι’ανήμπορους, η βαρύτητα του λόγου του και ο αλτρουϊσμός του, ήταν μερικά από τα χαρίσματα του δίμετρου με κυπαρισένια κορμοστασιά Γιώργου Κορυφίδη.

Αγωνιστής για τα δίκαια και την πατρίδα του.

Στο γενεολογικό δένδρο του Γιώργου καταγράφεται και ο περίφημος του ποντιακού αντάρτικου καπετάν Κορυφίδης.

Από αυτόν, φαίνεται, κληρονόμησε ο Γιώργος τις εξαίρετες ηγετικές ικανότητές του, που τον ανέδειξαν σ’όλους τους τομείς της ζωής του, όπως στα χρόνια των σπουδών του, της θητείας του στο στρατό, της υπαλληλικής και ιδιωτικής επιχειρηματικής του καριέρας.

Ο Γιώργος,  αφού πήγε στα δημοτικά Σχολεία, Πρότυπα της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, Τριπόταμου Φλωρίνης και του Βότση Καλαμαριάς, ακολουθώντας τις μεταθέσεις των γονιών του, πήγε και στο περίφημο τότε πέμπτο  (Ε΄) Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης, ένα των καλυτέρων της Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια πέρασε στη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης.

Στη στρατιωτική του θητεία, συνειδητοποιεί τα προσόντα που διαθέτει. Εδώ η Ολύμπια κορμοστασιά του, η βαρύτητα του λόγου του, ο αδαμάντινος χαρακτήρας του, η οξυδέρκειά του, τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους άλλους κι’επιλέγεται πρώτος στην εννεαμελή ομάδα, που επιλέχθηκε από τριακόσιους στρατιώτες, για την συνοδεία Υψηλών προσώπων, Βασιλιά, Πρωθυπουργού, κ.λ.π..

Τέλειωσε την θητεία του στην  113  Πτέρυγα της Αεροπορίας, που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη, ως έφεδρος αξιωματικός, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις σε προϊσταμένους κι’υφισταμένου του, χάρις στον ακέραιο χαρακτήρα του και στα ηγετικά του προσόντα. Εδώ αρχίζει να λάμπει η προσωπικότητα του Γιώργου και να δημιουργεί φιλίες και δεσμούς, που διατηρήθηκαν μέχρι το τέλος της ζωής του.

Προσλαμβάνεται στην Εμπορική Τράπεζα, μετά από εξετάσεις που έδωσε.

Η υπαλληλική του καριέρα γεμίζει από επιτυχίες και επαίνους.

Η ακεραιότητα του χαρακτήρα του, η εντιμότητά του, η αξιοπρέπεια και η βαρύτητα του ενωτικού λόγου του, προκαλούν την εκτίμηση και σεβασμό του σε όλους, προϊσταμένους, συναδέλφους, υφισταμένους, πελάτες της Τράπεζας κ.λ.π.

Το  1966  Νυμφεύεται την αντάξιά του, πανέμορφη κι’έξυπνη, περήφανη κι’αδέκαστη καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας Ζωγραφία Ζαφειράκη, καταγωγής Ανατολικής Θράκης, με την οποία αποκτούν τα τρία χαρισματικά παιδιά τους Παύλο, Όλγα και Γιάννη.

Η αγωγή των παιδιών τους υποδειγματική, ζηλευτή.

Μεταλαμπάδεψαν σ’αυτά ότι ωραίο από τις καταβολές τους ο καθένας.

Καμάρωνε γι’αυτό ο Γιώργος,  μου το έλεγε, στις κατ’ιδίαν συζητήσεις μας.

Νομίζω, ότι δεν το φανέρωνε στα παιδιά και την Ζωγραφία, όμως σε μένα εξεδήλωνε την περηφάνεια του, για όλα τα μέλη της οικογένειάς του.

Ο Παύλος και ο Γιάννης, δημιούργησαν δικές τους οικογένειες και ο Γιώργος ήταν ξετρελαμένος με τα εγγόνια του, την κόρη του Παύλου και τ’αγόρια του Γιάννη.

Άλλο τόσο είχε αδυναμία στην δική του κόρη, την Όλγα, που έχει τ’όνομα της μητέρας του, η σεμνότης της και η ευγένειά της  σ’αιχμαλώτίζουν.

Ο πατέρας του Γιώργου, μετά την συνταξιοδότησή του, αρρώστησε, μελαγχόλησε κι’ ο γιατρός πρότεινε να του βρούν δουλειά ν’απασχολείται.

Τότε ο Γιώργος τολμά, παρά την μέτρια οικονομική του κατάσταση, να συνεταιριστεί με οικογενειακούς φίλους το 1968 και να αγοράσουν μιά έκταση στους Ελαιώνες Πυλαίας, όπου κτίσανε το Σχολείο  «ΠΡΟΤΥΠΑ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ». Το ονόμασαν έτσι, όπως ονομαζόταν το Σχολείο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, όπου είχε υπηρετήσει παλαιότερα ο πατέρας του, ο οποίος και έγινε ο πρώτος διευθυντής του νέου Σχολείου.

Ο Γιώργος έγινε ο δημιουργός, στυλοβάτης και μέγας βοηθός του πατέρα του.

Από το  1971  λειτουργεί το Σχολείο, στο οποίο υπάρχει Νηπιαγωγείο και Δημοτικό, τα δε τελευταία χρόνια και παιδικός Σταθμός.

Χαρακτηριστικό και αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι, ενώ στη δεκαετία του 1980 απαγορεύτηκε η διδασκαλία της Γραμματικής, ο πατέρας του Γιώργου, Παύλος Κορυφίδης ήταν από τους λίγους που αντιτάχθηκαν και συνέχισε την διδασκαλία της.

Οι αρχές και τα κριτήρια μόρφωσης των μαθητών, που εφάρμοσαν, πατέρας και γιός στο Σχολείο, δεν ήταν ποτέ οικονομικά.

Από την ίδρυση του, ο Γιώργος ήταν εκεί, για να βοηθήσει κάθε παιδί που το έχει ανάγκη, αδιαφορώντας για το προσωπικό τους κέρδος.

Το όραμά του Γιώργου ήταν, να δημιουργήσει ένα Σχολείο με σωστή γνώση και αγάπη για το παιδί και όχι μια συνηθισμένη επιχείριση.

Έτσι, το οραματιζόταν κι’ ο πατέρας του το Σχολείο.

Το όραμά τους αυτό, απ’ότι διαπίστωσα, το ασπάσθηκαν και τα παιδιά του.

Το χαρακτηριστικό του Σχολείου είναι, ότι οι απόφοιτοί του πρωτεύουν πάντα στο Γυμνάσιο και έχουν διακρίσεις στην μετέπειτα πορεία της ζωής τους.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1994, ο Γιώργος υποστήριξε και φρόντισε με αγάπη και πολύ μεράκι το Σχολείο.

Όπως για τον πατέρα του, έτσι και για τον Γιώργο το Σχολείο αυτό ήταν η πεμπτουσία της ζωής του, το τέταρτο παιδί του.

Η γνωριμία μου με τον Γιώργο αρχίζει πριν από πενηνταέξι  (56) χρόνια, τότε, που μεταγράφηκα ποδοσφαρικά από την Έδεσσα στην ομάδα της Καλαμαριάς «ΑΠΟΛΛΩΝ».

Ο ευθυτενής Γιώργος ήρθε  «κι’έδεσε» μαζί μου με μιά φιλία, που σπανίζει σήμερα. Ίσως συνετέλεσε το γεγονός, ότι είμασταν και οι δυό από παραδοσιακές ποντιακές οικογένειες δασκάλων και τα οράματά μας συμπίπτανε.

Οι υποχρεώσεις της ζωής μας όμως, γίνονται αιτία να απομακρυνθούμε ο ένας από τον άλλο. Ξαναβρεθήκαμε μετά σαράντα χρόνια και χαρήκαμε πολύ,όταν διαπιστώσαμε, ότι οι χαρακτήρες μας δεν αλλοιώθηκαν, μόνο που γεράσαμε κι’άσθενούμε από την ίδια ασθένεια.

Αναπολούσαμε την παλαιά Θεσσαλονίκη και ιδιαίτερα τηνΚαλαμαριά με τα λουλούδια των οικοπέδων γύρω από τα χαμηλά σπίτια.

Μας χώρισε ο θάνατός του στις  28  Νοεμβρίου του  2011.

Πρόσφατα, 19 – 2 – 2012, στην αίθουσα του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών, σύσσωμο το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου Ιδρυτών Ελληνικών Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων τίμησε τον ξεχωριστό, άνθρωπο- δάσκαλο -επαγγελματία, εκλιπόντα Γιώργο, για όσα πρόσφερε στην ιδιωτική εκπαίδευση της πατρίδας μας.

Η συγκίνηση πλημμύρισε όλους, όταν ο εγγονός του Γιώργος, συνοδευόμενος από τον πατέρα του Γιάννη Κορυφίδη, παρέλαβε από τον αντιπρόεδρο του Συνδέσμου Χαράλαμπο Κυραϊλίδη την τιμητική πλακέτα.

Παρακαλώ όλους, όπως τηρηθεί ενός λεπτού σιγή, στη μνήμη του γεμάτου με ανθρώπινα αισθήματα, χαρισματικού Γιώργου του Παύλου Κορυφίδη, με την έναρξη του αγώνα